Mozaïek van je leven

Mozaïek van je leven

Met dit  schrijfprogramma, gemaakt door Carla van den Hombergh, haal je herinneringen op en krijg je een beeld van de mensen die belangrijk waren in je jeugd. En dat wellicht nog steeds zijn. Met sommige van hen heb je maar kort opgetrokken. Velen ben je misschien wel vergeten. Het zal je verbazen hoeveel  mensen je hebt ontmoet. Wie waren zij? Wat heb je met hen meegemaakt? Wat heb je van hen en onderweg met hen geleerd? 

Het overzicht zal niet compleet zijn. Net als bij een mozaïek is het een verzameling kleine stukjes die samen een beeld vormen. Van jouw leven en je reisgezellen. Een collage van mensen en herinneringen aan belevenissen met hen. 

Dit is een schrijfprogramma om rustig aan te werken. En heb je de behoefte om meer te schrijven, vul dan je verhalen aan.

Het programma bestaat uit de volgende delen

De reis is begonnen
Aankomen bij je ouders en familie. Wie waren zij?

Spelen en leren
a. Lagere schooltijd
b. Middelbare schooltijd
c. en daarna (tot je 21-ste levensjaar). 
Klasgenootjes, buurkinderen, vriendinnen, volwassenen in je leven (buren, docenten, trainers, ooms en tantes, neven en nichten).

Afsluiting

Voor je begint

In de eerste mail krijg je veel informatie. Lees voordat je begint met schrijven eerst de algemene aanwijzingen en de basistchniet van in ‘sprint’ schrijven, evenals de uitleg van andere schrijftechnieken (naam- en woordgedicht, cluster, rondeel). 

Duur: 5 weken. Je ontvangt elke week een mail met schrijfopdrachten, behalve na de derde week. Die oefeningen zijn zo uitgebreid, dat je daarvoor twee weken voor krijgt.

Kosten: 15 euro

 

#Denker blog – Kluizenaar

Ik ben een kluizenaar.

Ja, je zou het niet denken, want ik hou van communicatie, verbinding en mensen. Maar ik hou ook van denken.

Lekker zitten in je eentje, onder een boom. Met een zonnetje kijken naar de andere bomen, en de mensen, en de dieren, en de planten, de vogels die voorbij zwieren.

De planten die dansen rond stromend water. Zij zijn er nog als ik er niet meer ben,  later.  Dagen, maanden, jaren, die voorbijgaan zonder praten. Als gevoelens de seizoenen, ze komen aan en raken. Maar niets blijft staan, alles veranderd, draait als een cirkel rond en rond, met een vaart. Iets komt en gaat.

Ben je in staat te leven? Te nemen en geven? En wat is het waard? De kers op de taart is de liefde, het enige dat niet vergaat  en onoverwinnelijk bestaat.

#Denker blog – Iedereen een coach

Al een paar jaar ben ik lid van NIVO,  Noord-Hollands Initiatief voor Vrouwelijke Ondernemers.  Het is een fijne vereniging, waarin persoonlijke en zakelijke ontwikkeling besproken worden tijdens de acht jaarlijkse bijeenkomsten.  

Er zijn heel wat coaches in onze groep. Wat daarin opvalt is de enorme variatie waarin gecoacht kan worden. Zodoende kwam ik op de volgende gedachte: voor iedereen een coach!

Ik kan me voorstellen dat meer vrouwen willen groeien. Of dat nu persoonlijk of zakelijk is, op gebied van gezin en opvoeding, relatie, plannen, opruimen in hoofd of huis, of op creatief gebied: het schrijven van blogs, tekenen, een taal leren. 

De eerste stap is vaak het moeilijkst: wat is jouw doel? Het is niet altijd makkelijk om dat zelf goed te bepalen. Dan komt de tweede stap: hoe bereik je jouw doel? Heb jij ook altijd ‘andere dingen te doen’ en laat je die planning dan zitten?  

Vaak ontbreekt een helpende hand. Iemand die begrijpt waar je naartoe wilt, wat je wilt veranderen en die je aanzet, op een manier die bij jou past, om stappen te zetten. Op welk gebied dan ook. 

Gun jezelf die helpende hand, kies een coach en blijf lekker groeien!

Irina Hoffer, presentatie-trainer (en schrijfcoach)

Wil jij ook creatief, blogs of beter schrijven? Neem dan contact met ons op via deschrijfspiegel@gmail.com. Of bekijk onze site www.deschrijfspiegel.nl voor de mogelijkheden. Binnenkort geven we onze eerste digitale workshop en ons digitale cursus-aanbod is in ontwikkeling.

#Denker blog – Luisteren

Luisteren

Communiceren doen we allemaal. We babbelen, praten, overleggen en spreken wat af met elkaar. Het is ook een mooi woord: communiceren. In de Van Dale wordt communiceren omschreven als ‘persoonlijk contact hebben, spreken met’ en ‘in verbinding staan’.

Vaak denk ik dat dit in verbinding staan en het persoonlijk contact bij communiceren verward wordt met: ik wil mijn boodschap overbrengen. De eigen boodschap lijkt wel belangrijker te zijn dan onderling begrip. Het begrip dat jij ergens iets over denkt en dat de ander daar misschien hetzelfde, of juist heel anders over denkt.

Veel mensen willen zo graag hun verhaal, gedachten, ideeën kwijt, dat ze deze maar blijven zenden. Ze praten, spreken, vertellen en denken dat de ander dan vast begrijpt waar zij het over hebben

Niets is minder waar. Als je echt iets over wilt brengen, iets wil duidelijk maken, dan gaat het er niet alleen om het vertellen, maar vooral ook om het luisteren. Want wanneer je iets vertelt, roept dit iets op in de ander. En je interesse in die reactie zorgt voor verbinding. Geef de ander de ruimte en luister hier goed naar. 

Wie goed kan luisteren, begrijpt. En daar draait het om bij samen communiceren.

#Denker blog – Rot virus

#Denker blog - Rot virus

Het lijkt alsof er geen einde aan komt. En als je zoon vraagt: komt het nog wel goed met papa, gaat hij niet dood? Dan uit hij wat je zelf bijna niet durft toe te geven. Gaat hij het wel redden? Hoelang blijft dit duren? Komt hij hier ooit uit?

Corona is echt een rot virus. Als het toeslaat en je gevloerd wordt, kan je niets meer. Stel je je ergste herinnering voor van een griep. En dan nog erger, constant hoofdpijn, koorts, slap, moe, hoesten, hoesten, hoesten, tot aan kotsen toe. 

En hoewel het voor iedereen anders verloopt, en daarom zo moeilijk vatbaar is: als het je ernstig te pakken krijgt, ben je bang voor je leven!

Weet je wat het ergste is? Voordat je zelf verschijnselen krijgt, ben je al besmettelijk. Je loopt al een paar dagen het virus rond te strooien, zonder dat je zelf weet dat je het hebt. Ja, als je verschijnselen krijgt, is het duidelijk. Maar daarvoor weet je niet eens dat je anderen in gevaar brengt!

Mijn man knapt iets op. Ik dank het universum. Maar dit meemaken, wil je niet. Dus: was je handen, draag een mondkapje en houdt afstand! 



#Denker blog – Quarantaine

Quarantaine

Afgezonderd in een kamer zonder slot. Vrijwillige opsluiting. Want ik ben positief getest op corona.

Het zo te zeggen is makkelijker dan toe te geven: ik heb corona. 

En als het is bevestigd, door de test, de gevolgen: ik ben met mensen in contact geweest. Die moeten het allemaal weten. Want je weet zelf niet dat je besmettelijk bent, die paar dagen voordat je verschijnselen krijgt. Heel naar. 

Velen zijn benieuwd. Wat maak je mee? Het begon bij mij met koortsig voelen. Gedurende de nacht merkte ik dat ik koorts had. En een kriebelkeel. Thee is al mijn lievelingsdrank, nu drink ik het constant, met honing. Ook had ik hoofdpijn, spierpijn, mijn hele lijf deed pijn, en was ik moe.

Ik had angst: wat gaat er gebeuren? En overgave: ga maar slapen, neem rust, hoop dat het meevalt. 

Nu merk ik wat het is: besmet zijn. Ik lig thuis afgezonderd in onze slaapkamer. Ik mag er voorlopig niet meer uit. Ik krijg eten en drinken voor de deur gezet, want mijn gezin heeft (nog?) nergens last van. Het is ontsmetten wat de klok slaat. Zo min mogelijk aanraken, steeds een mondkapje voor. En hopen dat ik niemand anders besmet. 

#Denker blog – Rust of ruzie?

Rust of ruzie?

Hij komt op zondagochtend. Hij parkeert zijn rode autootje naast de vijver. De vijver waarop wij uitkijken vanuit ons huis. Waar wij, elke ochtend, genieten van de troep meeuwen die zich daar in en om het water vermaken. 

Hij zet zijn tentje op, zet een grote doos met spullen neer, plaatst twee hengels visklaar langs de kant en verdwijnt daarna in zijn tentje. Urenlang. Het is niet duidelijk of de vissen bijten, waarschijnlijk is dat ook niet de reden waarom hij daar zit. Wij zijn nieuwsgierig wat dat wel is. “Hey, daar is hij weer: onze visser. Klokslag 10 uur. Denk je dat hij behoefte heeft aan rust? 

Aan een paar uur heerlijk ontspannen zitten, in de verte kijken, wachten tot de vissen bijten? Even afstand nemen van zijn werk?

Of misschien ontwijkt hij een onrustige thuissituatie? Even afstand nemen van zijn partner, pubers? Heeft hij misschien ruzie? Of is dit voor hem gewoon zijn manier van reflecteren op zichzelf en zijn medemens?”

Wij weten de reden niet. Rond lunchtijd pakt hij alles weer in. Hij breekt zijn tentje af, laadt de doos en zijn twee hengels in. Stapt in zijn autootje en vertrekt. Tot ziens, visser!

#Denker blog – De tweede lockdown

De tweede lockdown

Nogmaals een lockdown. Vreselijk, maar het meest veilig op het moment. 

Want de klad kwam erin. Je denkt dat het wel meevalt: jij doet voorzichtig. Totdat je het krijgt en onbedoeld anderen hebt besmet. Nu zijn we weer op scherp gezet.

En ik betreur alle negatieve, nare effecten ervan. Wel is mij één ding glashelder geworden: Vanuit huis werken werd altijd gezien als iets waar misbruik van gemaakt zou worden. Nu blijkt dat het niet zo is. In feite win je er tijd mee.

Vergaderingen zonder reistijd. Dat scheelt heel wat uren, waarin nu werkzaamheden gedaan kunnen worden. En tijdens de vergaderingen kun je nu niet meer door elkaar praten. Dat werkt niet digitaal. Dus we leren op elkaar te wachten, naar elkaar te luisteren en elkaar te laten uitpraten. Een goede voorzitter is hierbij essentieel.

 

Een eigen dagindeling. De vrijheid om te kiezen wanneer je je werkzaamheden uitvoert, zolang je maar je deadlines haalt. En bereikbaar bent tijdens kantooruren. Of ben ik de enige die overdag wat meer met het gezin bezig is en zich ‘s daarom avonds wijdt aan de zakelijke werkzaamheden? 

Er gaat veel stuk. Maar er komen hierdoor ook nieuwe inzichten en mogelijkheden.

Roodborstje

In ons plaatselijk dorpsblad de Heraut stond dit mooie gedichtje. 
Niet alleen leuk vanwege de mooie woorden die dit sprankelende beestje beschrijven, maar ook omdat het in het neerzetten van de woorden op deze manier, het roodborstje ook visueel zichtbaar wordt. Ik kon het niet laten deze voor jullie te plaatsen. Enjoy!

#Denker blog – Verslaafd

Verslaafd

Ik hou er niet van ergens aan verslaafd te zijn. Ik doe mijn hele leven al mijn best om  cafeïne te weren, niet aan de drugs te gaan, seks met mate te bedrijven. Ik hou er gewoon niet van ergens aan verslaafd te zijn.

Dat werkt best wel door. Het is zelfs zo erg dat ik niet hou van verslaving aan stopwoordjes. Onlangs betrapte ik me erop dat ik iets ‘ernstig’ grappig vond, of ‘ernstig’ ontspannend. Zodra ik het in de gaten kreeg, was het met dat woord gedaan. Ik verwijderde het ‘ernstig’ weer snel uit mijn dagelijkse woordenbibliotheek.

Ik hou er simpelweg niet van ergens aan verslaafd te zijn. Voor mij geen herhalende handelingen waaraan je een verslaving herkent. Dat je ergens afhankelijk van wordt en niet meer zonder kan. 

En toch… Er is één ding dat ik maar niet kan laten. Ik moet wel, voor mijn werk, anders kom ik nergens. En thuisblijven is geen optie. Eén keer per week sta ik me langs de weg te verbijten, want van deze verslaving raak ik niet af.

Iedere week is het raak: doe ik weer die slang in die auto en: pompen maar. Ben ik dus toch verslaafd…