#Denker blog – Kluizenaar

Ik ben een kluizenaar.

Ja, je zou het niet denken, want ik hou van communicatie, verbinding en mensen. Maar ik hou ook van denken.

Lekker zitten in je eentje, onder een boom. Met een zonnetje kijken naar de andere bomen, en de mensen, en de dieren, en de planten, de vogels die voorbij zwieren.

De planten die dansen rond stromend water. Zij zijn er nog als ik er niet meer ben,  later.  Dagen, maanden, jaren, die voorbijgaan zonder praten. Als gevoelens de seizoenen, ze komen aan en raken. Maar niets blijft staan, alles veranderd, draait als een cirkel rond en rond, met een vaart. Iets komt en gaat.

Ben je in staat te leven? Te nemen en geven? En wat is het waard? De kers op de taart is de liefde, het enige dat niet vergaat  en onoverwinnelijk bestaat.

#Denker blog – Donker wordt het niet meer

Onlangs liep ik ‘s avonds door het park. Daar staan geen lantaarnpalen. Of in ieder geval niet veel. Het leek mij prettig me even in het donker te begeven.  Het schelpenpaadje is duidelijk zichtbaar, het bleekt licht op onder het schijnsel van de sikkelmaan. Maar ik zie meer. In de verte: een enorme lichtzuil bij een Van der Valk Hotel. Het knippert en dat schijnsel weerkaatst op de bomen. Dat is niet het enige; van alle kanten lijken er lichtstralen door de lucht te zweven. Ik vraag mij af waar vandaan: grote kassen, de snelweg in de verte met de autolichten? Donker is het niet meer.  Gitzwarte duisternis, geen hand voor ogen zien, het poelzwarte donker, dat tegenwoordig  onmogelijk. Overal  trillen lichtdeeltjes tussendoor. Zelfs om het hoekje, zelfs in de schaduwen. Toen ik nog jong was, was het licht mijn vriend. Het verjaagde de spookbeelden die ik in het donkerte ontwaarde. Hoe heerlijk om met een rozerood lampje in je kamer in slaap te vallen. Maar nu wil ik af en toe terug naar hoe het was. Het oerdonker, het spannende duister. Mijn hart in mijn keel voelen kloppen… Maar donker wordt het niet meer.

#Denker blog – Iedereen een coach

Al een paar jaar ben ik lid van NIVO,  Noord-Hollands Initiatief voor Vrouwelijke Ondernemers.  Het is een fijne vereniging, waarin persoonlijke en zakelijke ontwikkeling besproken worden tijdens de acht jaarlijkse bijeenkomsten.  

Er zijn heel wat coaches in onze groep. Wat daarin opvalt is de enorme variatie waarin gecoacht kan worden. Zodoende kwam ik op de volgende gedachte: voor iedereen een coach!

Ik kan me voorstellen dat meer vrouwen willen groeien. Of dat nu persoonlijk of zakelijk is, op gebied van gezin en opvoeding, relatie, plannen, opruimen in hoofd of huis, of op creatief gebied: het schrijven van blogs, tekenen, een taal leren. 

De eerste stap is vaak het moeilijkst: wat is jouw doel? Het is niet altijd makkelijk om dat zelf goed te bepalen. Dan komt de tweede stap: hoe bereik je jouw doel? Heb jij ook altijd ‘andere dingen te doen’ en laat je die planning dan zitten?  

Vaak ontbreekt een helpende hand. Iemand die begrijpt waar je naartoe wilt, wat je wilt veranderen en die je aanzet, op een manier die bij jou past, om stappen te zetten. Op welk gebied dan ook. 

Gun jezelf die helpende hand, kies een coach en blijf lekker groeien!

Irina Hoffer, presentatie-trainer (en schrijfcoach)

Wil jij ook creatief, blogs of beter schrijven? Neem dan contact met ons op via deschrijfspiegel@gmail.com. Of bekijk onze site www.deschrijfspiegel.nl voor de mogelijkheden. Binnenkort geven we onze eerste digitale workshop en ons digitale cursus-aanbod is in ontwikkeling.

#Denker blog – Luisteren

Luisteren

Communiceren doen we allemaal. We babbelen, praten, overleggen en spreken wat af met elkaar. Het is ook een mooi woord: communiceren. In de Van Dale wordt communiceren omschreven als ‘persoonlijk contact hebben, spreken met’ en ‘in verbinding staan’.

Vaak denk ik dat dit in verbinding staan en het persoonlijk contact bij communiceren verward wordt met: ik wil mijn boodschap overbrengen. De eigen boodschap lijkt wel belangrijker te zijn dan onderling begrip. Het begrip dat jij ergens iets over denkt en dat de ander daar misschien hetzelfde, of juist heel anders over denkt.

Veel mensen willen zo graag hun verhaal, gedachten, ideeën kwijt, dat ze deze maar blijven zenden. Ze praten, spreken, vertellen en denken dat de ander dan vast begrijpt waar zij het over hebben

Niets is minder waar. Als je echt iets over wilt brengen, iets wil duidelijk maken, dan gaat het er niet alleen om het vertellen, maar vooral ook om het luisteren. Want wanneer je iets vertelt, roept dit iets op in de ander. En je interesse in die reactie zorgt voor verbinding. Geef de ander de ruimte en luister hier goed naar. 

Wie goed kan luisteren, begrijpt. En daar draait het om bij samen communiceren.

#Denker blog – Rot virus

#Denker blog - Rot virus

Het lijkt alsof er geen einde aan komt. En als je zoon vraagt: komt het nog wel goed met papa, gaat hij niet dood? Dan uit hij wat je zelf bijna niet durft toe te geven. Gaat hij het wel redden? Hoelang blijft dit duren? Komt hij hier ooit uit?

Corona is echt een rot virus. Als het toeslaat en je gevloerd wordt, kan je niets meer. Stel je je ergste herinnering voor van een griep. En dan nog erger, constant hoofdpijn, koorts, slap, moe, hoesten, hoesten, hoesten, tot aan kotsen toe. 

En hoewel het voor iedereen anders verloopt, en daarom zo moeilijk vatbaar is: als het je ernstig te pakken krijgt, ben je bang voor je leven!

Weet je wat het ergste is? Voordat je zelf verschijnselen krijgt, ben je al besmettelijk. Je loopt al een paar dagen het virus rond te strooien, zonder dat je zelf weet dat je het hebt. Ja, als je verschijnselen krijgt, is het duidelijk. Maar daarvoor weet je niet eens dat je anderen in gevaar brengt!

Mijn man knapt iets op. Ik dank het universum. Maar dit meemaken, wil je niet. Dus: was je handen, draag een mondkapje en houdt afstand! 



#Denker blog – Besmet

Besmet

Eerst ben je de enige in huis. Dan blijkt, na een dag of vier, dat ook je man en zoon zijn besmet. Ook Corona. Hoofdpijn, koorts, vermoeidheid, verkouden, maar geen verlies van geur of smaak. 

En het valt redelijk mee, vinden de mannen. Voor mijn jonge zoon blijkt dat ook zo te gaan. Het verloop van de ziekte is voor hem het meest mild. Waar ik mij zeer moe en lichtelijk benauwd voel, is hij vooral verkouden en heeft hij hoofdpijn. Maar hij redt het zonder paracetamol.

Ik zweer bij paracetamol. Om de 6 uur slik ik twee pillen, zodat de rauwe randjes eraf gaan. En na een week lijkt het in ieder geval beetje bij beetje beter te gaan. 

Alleen begint dan het grote zorgen maken, want mijn man ligt vet in de lappenmand. Hij kan niets meer, heeft hoge koorts en hoest zo erg, zo erg, dat het soms lijkt dat hij zijn longen eruit hoest. En iedere dag hoop je dat het beter gaat, maar het blijft maar hetzelfde. 

Angst overheerst. Steeds stel ik hem de vraag: voel je je benauwd? Want dan bel ik meteen de huisarts! En dat is het enige positieve: geen ademnood. 

#Denker blog – Quarantaine

Quarantaine

Afgezonderd in een kamer zonder slot. Vrijwillige opsluiting. Want ik ben positief getest op corona.

Het zo te zeggen is makkelijker dan toe te geven: ik heb corona. 

En als het is bevestigd, door de test, de gevolgen: ik ben met mensen in contact geweest. Die moeten het allemaal weten. Want je weet zelf niet dat je besmettelijk bent, die paar dagen voordat je verschijnselen krijgt. Heel naar. 

Velen zijn benieuwd. Wat maak je mee? Het begon bij mij met koortsig voelen. Gedurende de nacht merkte ik dat ik koorts had. En een kriebelkeel. Thee is al mijn lievelingsdrank, nu drink ik het constant, met honing. Ook had ik hoofdpijn, spierpijn, mijn hele lijf deed pijn, en was ik moe.

Ik had angst: wat gaat er gebeuren? En overgave: ga maar slapen, neem rust, hoop dat het meevalt. 

Nu merk ik wat het is: besmet zijn. Ik lig thuis afgezonderd in onze slaapkamer. Ik mag er voorlopig niet meer uit. Ik krijg eten en drinken voor de deur gezet, want mijn gezin heeft (nog?) nergens last van. Het is ontsmetten wat de klok slaat. Zo min mogelijk aanraken, steeds een mondkapje voor. En hopen dat ik niemand anders besmet. 

#Denker blog – Rust of ruzie?

Rust of ruzie?

Hij komt op zondagochtend. Hij parkeert zijn rode autootje naast de vijver. De vijver waarop wij uitkijken vanuit ons huis. Waar wij, elke ochtend, genieten van de troep meeuwen die zich daar in en om het water vermaken. 

Hij zet zijn tentje op, zet een grote doos met spullen neer, plaatst twee hengels visklaar langs de kant en verdwijnt daarna in zijn tentje. Urenlang. Het is niet duidelijk of de vissen bijten, waarschijnlijk is dat ook niet de reden waarom hij daar zit. Wij zijn nieuwsgierig wat dat wel is. “Hey, daar is hij weer: onze visser. Klokslag 10 uur. Denk je dat hij behoefte heeft aan rust? 

Aan een paar uur heerlijk ontspannen zitten, in de verte kijken, wachten tot de vissen bijten? Even afstand nemen van zijn werk?

Of misschien ontwijkt hij een onrustige thuissituatie? Even afstand nemen van zijn partner, pubers? Heeft hij misschien ruzie? Of is dit voor hem gewoon zijn manier van reflecteren op zichzelf en zijn medemens?”

Wij weten de reden niet. Rond lunchtijd pakt hij alles weer in. Hij breekt zijn tentje af, laadt de doos en zijn twee hengels in. Stapt in zijn autootje en vertrekt. Tot ziens, visser!

#Denker blog – De tweede lockdown

De tweede lockdown

Nogmaals een lockdown. Vreselijk, maar het meest veilig op het moment. 

Want de klad kwam erin. Je denkt dat het wel meevalt: jij doet voorzichtig. Totdat je het krijgt en onbedoeld anderen hebt besmet. Nu zijn we weer op scherp gezet.

En ik betreur alle negatieve, nare effecten ervan. Wel is mij één ding glashelder geworden: Vanuit huis werken werd altijd gezien als iets waar misbruik van gemaakt zou worden. Nu blijkt dat het niet zo is. In feite win je er tijd mee.

Vergaderingen zonder reistijd. Dat scheelt heel wat uren, waarin nu werkzaamheden gedaan kunnen worden. En tijdens de vergaderingen kun je nu niet meer door elkaar praten. Dat werkt niet digitaal. Dus we leren op elkaar te wachten, naar elkaar te luisteren en elkaar te laten uitpraten. Een goede voorzitter is hierbij essentieel.

 

Een eigen dagindeling. De vrijheid om te kiezen wanneer je je werkzaamheden uitvoert, zolang je maar je deadlines haalt. En bereikbaar bent tijdens kantooruren. Of ben ik de enige die overdag wat meer met het gezin bezig is en zich ‘s daarom avonds wijdt aan de zakelijke werkzaamheden? 

Er gaat veel stuk. Maar er komen hierdoor ook nieuwe inzichten en mogelijkheden.

Roodborstje

In ons plaatselijk dorpsblad de Heraut stond dit mooie gedichtje. 
Niet alleen leuk vanwege de mooie woorden die dit sprankelende beestje beschrijven, maar ook omdat het in het neerzetten van de woorden op deze manier, het roodborstje ook visueel zichtbaar wordt. Ik kon het niet laten deze voor jullie te plaatsen. Enjoy!