#Denker blog – Donker wordt het niet meer

Onlangs liep ik ‘s avonds door het park. Daar staan geen lantaarnpalen. Of in ieder geval niet veel. Het leek mij prettig me even in het donker te begeven.  Het schelpenpaadje is duidelijk zichtbaar, het bleekt licht op onder het schijnsel van de sikkelmaan. Maar ik zie meer. In de verte: een enorme lichtzuil bij een Van der Valk Hotel. Het knippert en dat schijnsel weerkaatst op de bomen. Dat is niet het enige; van alle kanten lijken er lichtstralen door de lucht te zweven. Ik vraag mij af waar vandaan: grote kassen, de snelweg in de verte met de autolichten? Donker is het niet meer.  Gitzwarte duisternis, geen hand voor ogen zien, het poelzwarte donker, dat tegenwoordig  onmogelijk. Overal  trillen lichtdeeltjes tussendoor. Zelfs om het hoekje, zelfs in de schaduwen. Toen ik nog jong was, was het licht mijn vriend. Het verjaagde de spookbeelden die ik in het donkerte ontwaarde. Hoe heerlijk om met een rozerood lampje in je kamer in slaap te vallen. Maar nu wil ik af en toe terug naar hoe het was. Het oerdonker, het spannende duister. Mijn hart in mijn keel voelen kloppen… Maar donker wordt het niet meer.