#Denker blog – De stap

Mijn zus en mijn vader

De stap

Mijn vader wordt verzorgd in een verzorgingshuis. Hij heeft dementie, Alzheimer. 

Ik zie hoe verdrietig mijn moeder is, die steeds weer een beetje moet inleveren. Het idee van samen oud worden moest ze opgeven en steeds meer raakt ze de man kwijt die ze kende. Nu bezoekt ze hem iedere dag, verzorgt hem dan vol liefde. Maar communiceren, echt contact lukt niet meer. En ook lichamelijk gaat hij steeds verder achteruit.

 

Hem vragen: hoe was je dag vandaag? doe ik al heel lang niet meer. De dagen zijn steeds hetzelfde en hij weet niet meer wat er wanneer is gebeurd. Ik zie het allemaal en ik huil. En ik vraag me af: wil ik later ook zo eindigen?

Liever niet. Liever zet ik zelf bewust de stap om wat eerder te vertrekken. Ik denk dan wel eens aan Herman Brood, die op een dag zelf zijn beslissing nam. Niet fijn voor de opruimers, maar hij deed het wel. Hij was klaar.

Het leven loslaten is voor veel mensen moeilijk. Want de overlevingsdrang is groot. En de acceptatiegrenzen worden met hele kleine beetjes verlegd.

Als ik klaar ben, slik ik graag een pil. Ik hoop dat ik dat durf.