#Denker blog – Afscheid

Afscheid

Nu ik weet dat het afscheid komt, komen de herinneringen. 

Mijn vader maakt slierten-yoghurt. Hij klimt bovenop de tafel en staand op de tafel strooit hij een straal yoghurt precies midden in het bord. Zonder knoeien.

Mijn vader is Prins Carnaval. Op een praalwagen, omringd door zijn Raad van Elf, staat hij te zwaaien met de scepter en zo’n aparte hoed op. Hij is degene die in de feestzaal  de woordjes doet en steeds begint met ‘alaaf!’.

 

Mijn vader gaat bij de dagjes uit in de speeltuinen Linnaeushof en Slagharen altijd overal in.  Hij laat ons zien hoe we moeten lopen in de molenwiek. Hij vindt het fantastisch om mee te racen in de achtbaan. 

Toen ik studeerde, ben ik wel een aantal keer verhuisd.  Het was een en al gemopper wat de klok sloeg. Maar elke keer rijdt mijn vader de auto en aanhanger voor. En hij tilt de zwaarste spullen de aanhangwagen in en uit.

Voor mijn oudste dochter is hij een hele lieve opa. Hij wordt zachter. Ze kruipt, als ze bij mijn ouders logeert, altijd in de kom van zijn arm en babbelt daar. Hij kan niet tegen haar tranen. 

Fijne herinneringen, doen me goed.